Brylanty, to fachowa nazwa diamentów o szlifie brylantowym.
Diamenty w formie nieobrobionej są niemalże matowe, bez połysku. Odpowiedni szlif wydobywa z nich życie, światło, blask. Blask kamieni to wynik odbicia światła wnikającego we wnętrze bryły, dzięki któremu kamień wydaje się głęboki, trójwymiarowy. Taką głębię zaczęto wydobywać z kamienia odpowiednio go kształtując. W ten sposób, po odpowiednim oszlifowaniu powstaje brylant, który swe piękno zawdzięcza nie tylko wrodzonym właściwościom, ale i zdolnej ręce ludzkiej.
Pokolenia szlifierzy starały się nadać diamentom formę zdolną skupić wnikające światło i wyemitować je jedną wiązką pełną refleksów, błysków i kolorów, powstających z rozszczepienia naturalnych promieni.
Sztuka szlifierska doskonalona była przez stulecia. W miarę upływu czasu zmieniano kształt kamieni tak, by światło mogło odbijać się od ich wewnętrznych krawędzi i skupiać w punkcie za mierzonym przez szlifującego.
W XVIII wieku przyjął się szlif brylantowy, który wyparł dotychczas stosowany do obróbki diamentów, szlif rozetowy. Szlif brylantowy uznawany jest za szczyt osiągnięć mistrzów tego zawodu i stosuje się go również w odniesieniu do innych minerałów, np. cyrkonii.
Co decyduje o klasie diamentów?
Wyróżnia się cztery cechy, które decydują o wartości i jakości brylantów (ang.The 4 Cs):